Bruidswarenhuis
Een leverancier kent jullie niet. Een fotograaf, een bloemist, een stylist voor de bruidskleding: ze horen woorden als romantisch, stoer, ingetogen of kleurrijk en vullen die allemaal anders in. Het moodboard in het dossier is de plek waar je dat verschil wegneemt, door te laten zien in plaats van te vertellen.
Bij het moodboard verzamel je beelden: foto's van jurken die jullie aanspreken, kleuren voor het tafellinnen, een sfeer voor de locatie, een voorbeeld van een boeket. Je zet ze bij elkaar op één plek in het dossier, gekoppeld aan de bruiloft waar jullie aan werken. Er is geen vaste indeling die je moet volgen en geen verplicht aantal beelden. Sommige stellen maken één moodboard voor de hele sfeer van de dag, anderen maken er meerdere: een voor de kleding, een voor de aankleding van de locatie, een voor de bloemen. Beide kan, het systeem legt niets op.
Stel dat jullie tegen de bloemist zeggen dat het boeket wild en natuurlijk moet zijn. De bloemist ziet daarbij misschien losse veldbloemen in een handbos, terwijl jullie eigenlijk een strak bosje met droogbloemen voor ogen hadden waar het woord wild op sloeg omdat het niet symmetrisch is. Dat is geen misverstand dat uit onzorgvuldigheid ontstaat, het is een misverstand dat ontstaat omdat woorden voor sfeer altijd ruimte laten. Een foto van precies dat bosje droogbloemen laat die ruimte niet. De bloemist ziet vorm, kleur en dichtheid in één keer, en kan meteen zeggen of dat te maken is met het budget dat jullie hebben, of dat het seizoen waarin je trouwt een ander soort bloem vraagt die er wel op lijkt.
Het moodboard is dus geen sieraad bij het dossier en geen plek om inspiratie te verzamelen omdat dat leuk is. Het is gereedschap voor het gesprek met een leverancier. Je gebruikt het op het moment dat je met iemand om de tafel gaat, of voordat je een offerte aanvraagt, zodat degene die het werk gaat doen vanaf de eerste zin weet waar het over gaat.
Niet elk blok in het dossier heeft evenveel baat bij beelden. Bij de bruidskleding, de bloemen, de aankleding van de locatie en de bruidstaart werkt een moodboard bijna altijd, want dat zijn keuzes die om vorm en kleur draaien en waarbij een leverancier iets moet ontwerpen of samenstellen. Bij een blok als de trouwambtenaar of de ringen heeft een moodboard weinig functie: daar gaat het niet om een visuele sfeer maar om een persoon of een product dat je kiest op andere gronden. Je hoeft dus niet bij elk blok in het dossier een moodboard te maken. Doe het bij de onderdelen waar smaak en beeld het verschil maken, en sla het over waar dat niet zo is. Wie voor alles een moodboard probeert te maken, verliest tijd aan blokken waar het niets toevoegt.
Een bruidspaar wil de bruidskleding en de aankleding van de locatie op elkaar laten aansluiten, zonder dat ze dat woord voor woord kunnen uitleggen. Ze verzamelen in het moodboard een paar foto's van jurken met een rechte lijn, een paar foto's van een ruimte met kale muren en losse groene takken, en een foto van een kleur zeep die precies de toon heeft die ze voor het linnen willen. Als ze dat moodboard aan de stylist van de locatie laten zien, hoeft er niet meer uitgelegd te worden wat ze bedoelen met sober. De stylist ziet de losse takken en de kale muur en weet meteen dat overdadige tafelstukken niet passen, terwithout dat daar een apart gesprek voor nodig is. Dezelfde beelden, getoond aan degene die de bruidskleding levert, maken duidelijk dat een jurk met veel kant en ruches niet bij het beeld past dat ze voor de rest van de dag hebben. Één verzameling beelden voorkomt dus twee losse gesprekken waarin ze steeds opnieuw moeten uitleggen wat sober voor hen betekent.
Zonder moodboard verloopt het gesprek met een leverancier vaak in rondes. Je legt uit wat je bedoelt, de leverancier stuurt een voorstel, het voorstel klopt niet helemaal, je legt het opnieuw uit, en zo raak je tijd kwijt die je ook aan iets anders had kunnen besteden. Bij een fotograaf kan dat betekenen dat de eerste proefopnamen niet de stijl hebben die jullie zochten, waarna er een nieuw gesprek nodig is om dat bij te sturen. Bij de bloemist kan het betekenen dat het eerste voorstel voor het boeket niet aansluit, en dat er kostbare tijd gaat naar een tweede ronde terwijl de besteldatum voor de bloemen dichterbij komt. Een moodboard voorkomt dat niet volledig, maar het beperkt het aantal rondes doordat de leverancier bij de eerste keer al een scherper beeld heeft.
De beelden die je in het moodboard verzamelt, kun je ook gebruiken bij het gesprek dat je met familie voert die meekijkt naar de bruiloft. Een schoonmoeder die vraagt hoe de tafels eruit komen te zien, krijgt met een paar beelden een duidelijker antwoord dan met een uitleg in woorden. Dat is een neveneffect, niet de hoofdreden om het moodboard te gebruiken, maar het is wel iets waar je in de praktijk profijt van hebt.
Hoe je dit onderdeel invult, staat verder uitgewerkt op de pagina waar wordt beschreven hoe je met het maken van een moodboard begint. Deze pagina ging vooral over de vraag waarom het bestaat binnen het dossier en op welk moment je het inzet: niet als aankleding van jullie plannen, maar als het middel waarmee een leverancier zonder omwegen ziet wat jullie bedoelen.