Bruidswarenhuis
Een moodboard is geen doel op zich. Het bestaat om op het moment dat jullie tegenover een fotograaf, een bloemist of de leverancier van de bruidskleding zitten, niet te hoeven uitleggen in woorden wat je bedoelt, maar te kunnen wijzen. Dat werkt alleen als er staat wat je bedoelt. De vraag of het klopt is dus eigenlijk de vraag of iemand die het voor het eerst ziet, zonder jullie erbij, hetzelfde beeld krijgt als jullie in je hoofd hebben.
De eerste controle is simpel en wordt vaak overgeslagen: laat het moodboard aan iemand zien die niets van de bruiloft weet, en vraag wat die persoon denkt dat de sfeer wordt. Geen familie die al weken meepraat, maar iemand die er koud instapt. Zegt die persoon iets dat niet klopt met wat jullie voor ogen hebben, dan mist er iets in de beelden, niet in de uitleg die je erbij zou geven. Een moodboard dat pas werkt met een toelichting erbij, werkt niet bij een leverancier die het zonder die toelichting moet interpreteren.
De tweede controle gaat over compleetheid per onderdeel waarvoor je het moodboard gebruikt. Ga niet uit van het gevoel dat er genoeg beelden staan, maar van de blokken die in het dossier openstaan. Staat er een blok bruidskleding, dan hoort daar iets bij dat over silhouet gaat, over stof, over kleur, en niet alleen één jurk die toevallig mooi was op een foto. Staat er een blok trouwlocatie, dan is een enkele foto van een tuin niet genoeg als de sfeer 's avonds met verlichting net zo belangrijk is als overdag. Loop de blokken op de startpagina van het dossier langs en vraag per blok of er een beeld bij hoort dat specifiek genoeg is om aan die leverancier te laten zien. Ontbreekt het, dan is dat het gat, en geen reden om het moodboard als geheel over te doen.
De derde controle is tegenstrijdigheid, en die is lastiger te zien omdat je er middenin zit. Een moodboard groeit meestal over weken, en in die tijd verandert de smaak soms zonder dat je het merkt. Het gebeurt dat de eerste beelden die erin gingen, rustig en ingetogen zijn, en de laatste beelden die erbij kwamen juist uitbundig en kleurrijk. Beide op zich zijn duidelijk, maar samen vertellen ze een leverancier niet één verhaal. Een bloemist die zo'n moodboard krijgt, moet zelf kiezen welke van de twee richtingen de echte is, en raadt dan. Bekijk het moodboard daarom niet beeld voor beeld, maar in een keer, van een afstand, en vraag of het één richting laat zien of twee.
Een voorbeeld dat dit concreet maakt. Een bruidspaar had voor de bruidstaart drie foto's verzameld: een sobere witte taart met bloemen, een taart met een goudkleurige laag, en een taart met bessen en een rustieke afwerking. Voor de bruidstaartbakker die ze spraken was dat geen moodboard maar een keuzemenu, en die vroeg terug welke van de drie het dichtst bij hun idee kwam. Dat is precies het gesprek dat je met een moodboard wilt voorkomen. De oplossing was niet het toevoegen van een vierde beeld, maar het schrappen van twee van de drie, zodat er één richting overbleef die de bakker kon uitwerken.
Een ander voorbeeld gaat over wat er ontbreekt in plaats van wat er tegenstrijdig is. Een stel had uitgebreid beelden verzameld voor de trouwlocatie en de bruidskleding, maar niets voor de muziek en het entertainment tijdens het feest. Toen de dj vroeg naar de sfeer die ze voor ogen hadden, konden ze dat in woorden wel beschrijven, maar niet laten zien. Dat is op zich geen probleem, want niet elk blok heeft evenveel beeld nodig, maar het is wel iets om bewust te laten staan in plaats van het per ongeluk te missen. Het verschil tussen een blok dat je bewust zonder beeld laat en een blok dat je vergeten bent, zit in de vraag of je het hebt nagelopen.
De vierde controle is de meest praktische: klopt het moodboard nog met de knopen die inmiddels zijn doorgehakt. Een moodboard begint vaak breed, met beelden die inspireren maar nog geen keuze zijn. Naarmate er in het dossier daadwerkelijk een leverancier aan een blok wordt gekoppeld, een fotograaf, een trouwlocatie, een jurk, wordt een deel van het moodboard overbodig of zelfs verwarrend. Als de trouwlocatie al vastligt en er staan nog drie foto's van andere locaties in het moodboard, dan is dat geen inspiratie meer maar ruis, en een nieuwe leverancier zoals de bloemist kan daardoor op het verkeerde spoor komen. Loop daarom bij elke gemaakte keuze kort na of het moodboard die keuze nog logisch weerspiegelt, of dat er beelden in staan die inmiddels achterhaald zijn.
Wat je hiermee bespaart is niet tijd op het moodboard zelf, maar tijd bij het gesprek erna. Een leverancier die een duidelijk, eenduidig beeld krijgt, kan direct een voorstel doen dat aansluit. Een leverancier die een moodboard krijgt met tegenstrijdige signalen of een leeg blok, moet eerst vragen stellen om te begrijpen wat jullie bedoelen, en dat gesprek kost een extra afspraak of een extra mail die niet nodig was geweest als het moodboard al klopte voordat je het liet zien. Bij een fotograaf die je maar één keer voor een intakegesprek spreekt, is dat verlies groter dan bij een leverancier waarmee je toch meerdere keren contact hebt.
Het is niet nodig om voor elk blok in het dossier een moodboard-onderdeel te hebben. Sommige keuzes, zoals de trouwambtenaar of de trouwkaarten, laten zich niet altijd in beeld vangen en lenen zich beter voor een gesprek dan voor een plaatje. Ga dus niet op zoek naar volledigheid voor de vorm, maar naar duidelijkheid waar een beeld daadwerkelijk iets toevoegt aan wat je met woorden kunt zeggen. Een moodboard dat compleet aanvoelt maar bij drie van de vijftien blokken uit losse, niet onderling samenhangende beelden bestaat, klopt niet beter dan een moodboard dat bij vijf blokken helemaal leeg is gelaten omdat daar met woorden meer te bereiken was.