Bruidswarenhuis
Het trouwdagboek staat in het dossier naast het draaiboek en de kluis, maar het doet iets anders dan die twee. Het draaiboek is voor de dag zelf, uur na uur. Het trouwdagboek is voor de maanden ervoor: het moment dat de jurk gepast is en niet meer past, het gesprek met de ouders over wie waar zit, de avond dat de gemeente eindelijk terugbelde over de locatie. Dingen die het waard zijn om vast te leggen op het moment dat ze gebeuren, niet drie maanden later uit je hoofd.
Dat vastleggen-terwijl-het-gebeurt is precies waarom de vraag wie het kan lezen ertoe doet. Een aantekening die je schrijft op de avond van een ruzie over het gastenaantal lees je zelf drie weken later anders terug dan je ouders hem zouden lezen op dezelfde avond. Een dagboek dat door iedereen wordt meegelezen, schrijf je anders. Voorzichtiger, korter, minder eerlijk. Dan is het geen dagboek meer maar een verslag, en verslagen schrijf je toch al in het draaiboek.
Het dossier is met twee accounts, van jullie beiden, en die twee zien het trouwdagboek altijd. Dat is het uitgangspunt: het is jullie boek, niet dat van de bruiloft in het algemeen. Wat de een erin zet, ziet de ander, zonder dat daar iets voor ingesteld moet worden.
Ouders, getuigen of anderen die je toegang geeft tot een deel van het dossier, krijgen alleen dat deel waarover je ze iets hebt laten zien. Geef je je moeder toegang tot de gastenlijst omdat zij de adressen bijhoudt, dan ziet ze de gastenlijst. Het trouwdagboek zit daar niet automatisch bij. Toegang tot een onderdeel van het dossier is toegang tot dat onderdeel, niet tot alles wat er verder in staat.
Bij de gastenlijst of het budget is delen meestal nuttig. Een getuige die de tafelschikking ziet, kan meedenken over wie waar zit. Een vader die het budget van de catering ziet, weet waarom de offerte is zoals hij is. Bij het trouwdagboek werkt dat andersom. Het nut ervan zit er juist in dat je het schrijft zonder rekening te houden met wie het leest. Een aantekening als "weer een avond ruzie over de lijst met wie wel en wie niet" heeft waarde omdat je hem zo mag opschrijven. Zodra je weet dat je schoonmoeder meeleest, wordt die zin voorzichtiger, en daarmee minder een vastlegging van wat er speelde en meer een gladgestreken versie ervan.
Het gevolg is dat je dit onderdeel niet per ongeluk deelt door het simpelweg te laten staan. Er is geen instelling die het trouwdagboek meeneemt zodra je iemand toegang geeft tot iets anders. Wie het wil laten zien, aan een getuige die vraagt hoe de voorbereiding gaat, laat het actief zien, op het moment dat daar toe besloten wordt.
De reden dat een dagboek meer oplevert dan een terugblik achteraf, is dat de details anders verdwijnen. Niet de grote momenten, die onthoud je toch. Maar de kleine aanloop: welke drie locaties jullie eerst hadden overwogen voordat de knoop werd doorgehakt, wat de reden was dat de datum uiteindelijk verschoof, hoe de eerste jurk voelde die niet goed genoeg was. Zes maanden later weet je nog dat er twijfel was, maar niet meer waarover precies. Een aantekening van een paar zinnen, op de avond zelf, houdt dat vast zoals het toen was.
Omdat het dagboek van jullie beiden is en niet vanzelf gedeeld wordt, is er ook geen reden om te wachten met schrijven tot het "gedeeld waardig" is. Je hoeft niet te formuleren voor een lezer. Je zet op wat er die avond gebeurde, ook als het een klacht is over de weddingplanner of een moment van twijfel over de hele exercitie. Dat is precies het verschil met het draaiboek, waarin je vastlegt wat er moet gebeuren, opgesteld zodat iedereen die het leest, van de ceremoniemeester tot de fotograaf, het kan volgen. Het draaiboek is voor anderen geschreven. Het trouwdagboek niet.
Er zijn momenten waarop delen wel iets oplevert. Een getuige die de speech voorbereidt, heeft misschien iets aan een paar aantekeningen over hoe de aanloop ging, mits jullie daar zelf voor kiezen om die te tonen. Dat gaat dan niet via een instelling die het hele dagboek openzet voor die getuige, maar door specifiek te laten zien wat je wilt laten zien, op de manier waarop je dat nu al zou doen: door het voor te lezen, door een foto van een pagina te sturen, door het gewoon te vertellen. Het systeem maakt dat delen niet makkelijker of moeilijker dan het buiten het systeem zou zijn. Het zorgt er vooral voor dat het niet per ongeluk gebeurt.
Dat is ook de reden dat er geen knop is om het trouwdagboek te delen met een van de accounts die toegang hebben tot een deel van het dossier. Zo'n knop zou de vraag oproepen of je hem nu wel of niet moet gebruiken voor je schoonvader die toegang heeft tot het budget. Door die vraag niet te laten bestaan, blijft het trouwdagboek wat het is: iets tussen jullie twee, waar anderen soms iets van te zien krijgen omdat jullie dat besluiten, en anders niet.