چه چیزی برای کودکی می‌نویسی که هنوز باید متولد شود
نامه‌ای برای فرزند خود از آینده چیز متفاوتی است در مقایسه با نامه‌ی خداحافظی یا یادداشت خاطرات. شما نه برای کودکی که اکنون جلوی شما ایستاده است می‌نویسید، بلکه برای کسی که هنوز نشناختید: بزرگسالی که یک روز خواهد شد. این نیاز به موضوعاتی دارد که به سن یا وضعیتی مرتبط نیستند، و به تنی که ده یا بیست سال بعد هنوز پابرجا بماند.
بهترین کار این است که سعی نکنی همه چیز را بگویی، بلکه چند چیز انتخاب کنی که بی‌وقت و حال باشند: کسی که در لحظه نوشتن بودی، آنچه برای این کودک امیدوار هستی، و کدام ارزش‌ها می‌خواستی منتقل کنی. جزئیات درباره دعوای خاصی یا فهرست نمرات مدرسه سریع کهنه می‌شوند. یک احساس، یک باور یا خاطره‌ای از آنچه بود که با هم کاری انجام دهید، آن ماندگار می‌ماند.
چرا اکنون بنویسی، نه بعدها
به تأخیر انداختن چنین نامه‌ای قابل فهم است: می‌خواهی منتظر بمانی تا کلمات "درست" را پیدا کنی، یا تا فرزندت به اندازه کافی بزرگ شود تا متوجه شود. اما دقیقاً نامه‌ای که اکنون می‌نویسی، در حالی که فرزندت هنوز کوچک است، ارزشی دارد که بعداً نمی‌تواني دوباره خلق کني. شما لحظه‌ای را می‌گیری که به محض بزرگ شدن کودک گذشته می‌شود: چگونه اکنون به دنیا نگاه می‌کنی، آنچه اکنون برای خانواده احساس می‌کنی، کسی که اکنون به عنوان والد هستی. پیامی آماده کردن که فقط در یک لحظه انتخاب شده باز شود آن را عملی می‌کند: امروز آن را می‌نویسی، و صبورانه منتظر لحظه‌ای می‌ماند که برای آن در نظر گرفته شده است.
موضوعاتی که سال‌ها بعد هم درست هستند
چند مضمون مرتبط می‌ماند، صرف‌نظر از اینکه کی نامه خوانده شود. بگو چگونه یکدیگر را آشنا کردید، یا چگونه احساس کردی زمانی که این کودک متولد شد. یک روز عادی را توصیف کن، نه یک رویداد خاص، زیرا دقیقاً روزمرگی است که سریع‌ترین از خاطره محو می‌شود. توضیح بده کدام ارزش‌ها برایت مهم هستند و چرا، بدون اینکه آن‌ها را به عنوان قوانین بیان کنی. و آنچه را امیدوار هستی بنویس، نه آنچه انتظار دارید: امید بهتر از انتظار در طول زمان تحمل می‌کند، زیرا انتظارات اغلب منسوخ می‌شوند.
از نصیحت‌های خاص درباره شغل، روابط یا پول اجتناب کن. آن‌ها با رنگ زمانی که زندگی می‌کنی رنگین شده‌اند و بیست سال بعد عجیب یا حتی نامناسب احساس شده‌اند. یک استثنا: اگر می‌خواهی چیزی درباره اینکه خودت چگونه با شکست برخورد کردی منتقل کنی، معمولاً بیشتر از نصیحت آماده‌ای ارزشمند است، زیرا کودک خودش می‌تواند ترجمه را به موقعیت خود انجام دهد.
یک ساختار ساده برای شروع
با یک آغاز آغاز کن که لحظه را ثابت کند: کجا هستی، فرزندت اکنون چند سالش است، چرا این را می‌نویسی. ادامه بده با یک خاطره، چیزی مشخص که با هم تجربه کردید. سپس توصیف کن کسی که اکنون هستی، با شک‌هایت و باورهایت، بدون اینکه خود را بهتر از آنچه هستی نشان دهی. خاتمه دهی با یک آرزو برای آینده، کوتاه و بدون فشار. این ترتیب تسهیلاتی فراهم می‌کند، اما نامه نیازی به بی‌عیب نیست: جملات ناقص و یک خط‌زدن تنها متن را اغلب واقع‌تر می‌کند.
اگر نوشتن کار نمی‌کند، پیام ضبط‌شده گزینه خوبی است. صدای صوت گاهی بیشتر از واژه‌ها روی کاغذ باقی می‌ماند، و صدا و داستان‌های خود را برای بعد محفوظ کن دقیقاً آن را ثابت می‌کند، با تن و مکث‌های متعلق به تو.
کجای نامه را می‌توانی محفوظ نگه‌داری کنی
نامه‌ای که سال‌ها بعد خوانده شود، در این میان باید کجایی محفوظ بایستد. کاغذ می‌تواند گم شود، یک ایمیل با آدرس اشتباه می‌تواند زودتر بیاید. اسناد خود را رمزگذاری شده نگه‌دار تا لحظه مناسب آن را جلوگیری می‌کند، و خود تعیین می‌کنی کی و به کسی نامه آزاد شود. به این ترتیب نیازی نیست به کشوی اعتماد کنی که یک روز کسی آن را خالی کند.
کمک می‌کند که خود را به یک نامه محدود نکنی. برخی از والدین سالانه یک الحاق کوتاه می‌نویسند، برخی دیگر چند نامه را در اطراف نقاط عطفی مثل هجدهمین تولد یا خانه اول انتخاب می‌کنند. هر دو رویکرد کار می‌کند، تا زمانی که به آنچه درست می‌ماند، پایبند بمانی: صادقانگی درباره اینکه اکنون چه کسی هستی، و امیدی که به نحوه دقیق شدن آینده بستگی ندارد.
امروز شروع کن، حتی اگر نامه هنوز تمام نشده باشد
نیازی نیست تا کلمات کامل را پیدا کنی. یک نسخه اول، حتی اگر کوتاه باشد، ارزش بیشتری دارد از نامه‌ای که برای همیشه به تعویق می‌اندازی. در Bruidswarenhuis می‌توانی به طور رایگان شروع کنی: یک پاراگراف اول بنویس، آن را ذخیره کن، و بعدها وقتی چیزی هست که می‌خواهی اضافه کنی، آن را تکمیل کن. یک حساب رایگان درست کن و امروز اولین کلمه را برای کسی که فرزندت بعداً خواهد شد، بنویس.